D's DIARY

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากโหลดเรื่องนี้มาดองในเครื่องซะนาน ก็ได้ฤกษ์ดูซะที และพอได้ดูแล้วก็....ฮว๊ากกกกก!! ประทับใจที่สุดเลยค่าาาา หลงรักอ.มิโดริคาวะมากกว่าเดิม>< 

 

นี่เป็น official site ค่ะ http://www.hotarubi.info/

 

แล้วก็ขอบคุณทางแฟนซับมาก ๆ นะคะที่แปลเรื่องนี้ในดูกัน^^

 

 

 

 

 

 

 

พระเอกและนางเอก(ตอนเป็นหนูน้อย) กิงกับโฮตารุ

 

สำหรับนักพากย์ คนภาคกิงคือUchiyama Kouki คนดู Kimi to buku น่าจะคุ้นอยู่ คนพากย์ยูตะนั่นเองค่าา>w< ส่วนโฮตารุคือ Ayane Sakura

 

 

เอาล่ะ มาเริ่มสปอยล์กันเลย อ่าา แต่จะว่าสปอยล์หมดก็ไม่ใช่แฮะ คือเราจะขอพูดเฉพาะฉากที่ประทับใจค่ะ ถ้าให้พูดทั้งเรื่องคงยาวววววมากก(ฮา)

 

 

 

 

 

 

 

เริ่มจาก

 

 

ฉากพบเจอกันครั้งแรกของกิงกับโฮตารุ กิงเห็นหนูโฮตารุร้องไห้เพราะหลงทางก็เข้ามาช่วย แต่ก็มีใช้กำลังกันเล็กน้อย 555 เพราะหนูดโฮตารุเนี่ย พอเห็นกิงก็วิ่งเข้ามาหาเลยอารมณ์ประมาณว่าหนูรอดตายแล้วค่า>v< เล่นเอากิงสะดุ้งเฮือก 55

 

 

 

 

ถึงจะลำบากใจเล็ก ๆ แต่กิงก็มาส่งถึงทางออกค่ะ สำหรับภาพบนว่าทำไมถึงต้องจับมือกันผ่านไม้แบบนั้น นั่นก็เพราะกิงไม่สามารถถูกตัวมนุษย์ได้ค่ะ คือถ้าถูกมนุษย์โดนตัวปุ๊บตัวเขาจะสลายไปทันที(ดูถึงแค่นี้ กลิ่นดราม่าก็โชยแล้ว...)

 

 

 

แล้วหลังจากนั้น หนูโฮตารุก็มาหากิงที่ป่าแห่งนี้ทุกวันค่ะ แต่จะมาหาได้เฉพาะช่วงฤดูร้อน(เพราะปิดเทอม) แล้วหลังจากนั้นจะต้องกลับบ้าน ทั้งสองก็นัดเจอกันทุกปีค่ะ ความสัมพันธ์ก็เป็นไปด้วยดี

 

 

 

 

ตอนนี้เป็นตอนที่เราประทับใจมากตอนนึงเลยค่ะ เป็นตอนที่โฮตารุเล่นซนจะแกล้งกิง แต่สุดท้ายก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน กิ่งไม้หักซะงั้น!?

 

กิงเห็นแบบนั้นก็ตกใจสุดขีด เข้าไปรับโดยไม่สนตัวเองเลย ตอนเราดูถึงฉากนี้ บอกตามตรงว่าเผลอกลั้นหายใจเลยค่ะ แบบ ไม่น้าาา กิงจะหายไปรึเปล่า!?  แต่สุดท้ายก็ไม่ค่ะ กิงวิ่งไปรับไม่ทัน(ฮา) ส่วนหนูโฮตารุก็หล่นปุลงบนพุ่มไม้ ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

 

ส่วนภาพท้ายที่เราแคปมา ที่เป็นภาพหนูโฮตารุร้องไห้ แล้วกิงนั่งอยู่ข้างหน้า ฉากนี้เล่นเอาโหวง ๆ ในใจเลยค่ะ ตอนนี้โฮตารุพูดทำนองว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าถูกตัวเธอเป็นอันขาดนะ แล้วก็ร้องไห้ใหญ่เลย ซึ่งกิงได้แค่นั่งมอง

 

เราอยากเห็นหน้ากิงสุด ๆ เลยค่ะ คืออยากรู้ว่ากิงทำหน้ายังไงอยู่ แต่เราว่าต้องเจ็บปวดอยู่แน่ ๆ คือทั้ง ๆ ที่อยู่ใกล้แค่นี้ แต่กลับเอื้อมมือไปปลอบไม่ได้ พอคิดแล้วก็เศร้าจริง ๆ ค่ะT T

 

 

 

แล้ววันเวลาก็ผ่านไป จนโฮตารุขึ้นม.ปลายแล้ว ในตอนนี้ความรู้สึกของโฮตารุชัดเจนแล้วค่ะ มันมีฉากที่มีเพื่อนผู้ชายที่เราคิดว่าแอบชอบโฮตารุมาจับมือ ประมาณช่วยพยุงเดินเพราะพื้นมันลื่น แต่โฮตารุก็ไม่มีท่าทีสนใจเลย เอาแต่คิดถึงกิง อยากอยู่ใกล้ ๆ และอยากสัมผัสเหลือเกิน

 

 

 

 

 

ฉากนี้เป็นฉากที่ตัดฉากจากโฮตารุที่กำลังคิดถึงกิงค่ะ เหมือนกับแสดงให้เห็นว่าต่างฝ่ายต่างคิดถึงกันและกันอยู่ ช่วงนี้กิงยังไม่แสดงความรู้สึกออกมาค่ะ แต่เราว่าถ้าดูจากท่าทางก็พอจะเดาได้แหละว่ากิงก็ชอบโฮตารุเหมือนกัน แต่ไม่กล้าพูดออกไป

 

เราคิดว่าบางทีกิงอาจจะคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันเป็นไปไม่ได้ เลยไม่อยากแสดงอะไรออกไปมากนัก

 

 

 

 

 

สองฉากนี้เป็นฉากที่เราชอบมากเช่นกันค่ะ ภาพบนคือตอนกิงพาโฮตารุมางานเทศกาล ซึ่งกิงบอกว่าความจริงอยากพามานานแล้ว และอยากมากับโฮตารุมากด้วย แต่กลัวว่าโฮตารุจะกลัว(เพราะยังเด็ก)เลยเลือกที่จะไม่พามา คือดูกิงห่วงใยโฮคารุมาก ๆ เลย เห็นความรู้สึกของคนที่ตัวเองรักมากกว่าความรู้สึกตัวเอง ดูแล้วซึ้งงง พระเอกเกินไปแล้วค่ากิง!><

 

ส่วนภาพด้านล่าง ตอนดูนี่อมยิ้มเลย น่ารักมากกก แต่ใจก็แอบหวั่น ๆ นะคะ เพราะกิงพูดจาซึ่งมันตีไปได้ทำนองว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน แง อย่าพูดจาเป็นลางสิคะ!T T

 

แต่เราก็พอเข้าใจกิงนะคะว่าทำไมพูดแบบนั้น เพราะก่อนหน้านั้นโฮตารุบอกกับกิงว่า พอเรียนจบแล้วจะย้ายมาอยู่ที่นี่ แล้วหางานทำที่นี่ จะได้อยู่ใกล้ ๆ กิงตลอดไป ทุกฤดูกาล ไม่ต้องรอจนกว่าจะถึงฤดูร้อนอีกแล้ว ซึ่งกิงคงรู้สึกว่าโฮตารุยึดติดกับเขาเกินไปแล้ว หากยังเป็นแบบนี้อนาคตโฮตารุอาจจะลำบาก เพราะยังไง ๆ ตัวเขาก็ไม่ใช่มนุษย์ และเป็นสิ่งมีชีวิตที่แสนเปราะบางซึ่งอาจสลายหายไปได้ตลอดเวลา

 

 

 

 

และสุดท้าย...ก็ดราม่าจนได้ ฮือออ

 

ในตอนนั้นมีเด็กวิ่งผ่านมาค่ะ แล้วสะดุดล้มกิงก็ยิ้มมือไปช่วยไว้ ซึ่งปรากฎว่าเด็กคนนั้นเป็นมนุษย์!

และก่อนกิงจะสลายหายไป ก็ได้พูดกับโฮตารุค่ะ เล่นเอาน้ำตาปริ่มเลยตอนนี้

 

'มาสิโฮตารุ ในที่สุดก็สัมผัสเธอได้แล้ว'

 

ใบหน้าของทั้งคู่ไม่มีความเศร้าอยู่เลย กิงยิ้มจนวินาทีสุดท้าย โฮตารุก็เช่นกัน ซึ่งเราคิดว่าน่าประทับใจจริง ๆ ค่ะ เหมือนทั้งสองไม่อยากจากกันด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยหรือคราบน้ำตา นานแสนนานที่ไม่สามารถสัมผัสหรือปลอบโยนกันและกัน ในวินาทีนี้สามารถทำได้แล้วก็ควรจะให้เป็นวินาทีที่น่าจดจำ และให้ขยับยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง

 

และพอกิงหายไปแล้ว โฮตารุก็ร้องไห้แล้วเก็บหน้ากากของกิงเอาไว้อย่างดี เพราะเป็นสิ่งที่เป็นร่องรอยของความทรงจำ และของชิ้นสำคัญ...

 

 

...

 

 

 

..

 

 

 

เอิ่มมม..  รู้สึกตัวเองเพ้อมากกกกก 555+ ปกติเป็นคนไม่ชอบทำอะไรแบบนี้(พูดถึงเรื่องแบบละเอียด)ค่ะ ส่วนมากจะแค่เกริ่น ๆ แล้วพูดเรื่องย่อนิด ๆ หน่อย ๆ แต่สำหรับเรื่องนี้ ไม่เขียนไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ฮาา คือดูแล้วมันอัดอั้นมากกก ฮว๊ากกก! 

 

สำหรับตอนจบ เราชอบนะคะ มันดูเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว แต่ก็มีแอบคิดแบบอื่นไปเหมือนกัน ประมาณว่ากิงอยู่กับโฮตารุจนโฮตารุถึงวาระสุดท้าย แล้วพอโฮตารุตาย กิงก็จะสลายตามไป

 

 

สรุปแล้ว ถ้ามีการให้คะแนน เราให้เรื่องนี้ 10/10 ไปเลยค่ะ ทั้งเนื้อเรื่อง ตัวละคร เสียง เพลงประกอบ ลายเส้น ถูกใจจขบ.มากกกกก 555+ กิงหล่อและพระเอกมาก

 

และถ้าเทียบกับนัตซึเมะ เราว่ากิงน่าสงสารกว่าค่ะ อยู่ตัวคนเดียวถึงจะมีเพื่อนภูตผีก็เถอะ แต่ก็ดูเหงา ๆ อยู่ดี คือภูติผีในเรื่องนี้ไม่ฮาเหมือนในเรื่องนัตซึเมะน่ะค่ะ

 

 

และก็จบโซนสปอยล์...

 

 

 

 

ต่อมาเป็นส่วนของมังงะ รูปร่างหน้าตาเป็นแบบนี้ เล่มเดียวจบค่ะ

 

 

 

อยากได้มากกกกก ว่าจะสั่งซื้ออยู่ค่ะ ฮาา จะเก็บเอาไว้จนกว่าจะอ่านได้ 555 (ตอนนี้จขบ.กำลังเรียนภ.ญี่ปุ่นอยู่ค่ะ เพิ่งเรียนไปได้วันเดียว สอนเร็วมากก ถ้าไม่ท่องอักษรไปก่อนนี่คงนั่งเหวอทั้งคาบ...)

 

ชอบลายเส้นและเนื้อเรื่องของอ.มิโดริคาวะจริง ๆ เส้นดูเก่า ๆ เหมาะกับโทนเรื่องที่อบอุ่น ๆ เหงา ๆ ด้วย