[FS] Event 001 : Chikoshoukai (1)

posted on 31 Jul 2013 10:25 by deciso in Original-fiction directory Fiction, Lifestyle

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ Futatsusaka high school นะคะ : )

 
 
 
 

 

 

 

..................................
 
 
 
มาส่งอิเวนท์แรกค่ะ แต่เวนท์แรกของเรามีอีกเหตุการณ์นึงด้วยนะคะ เกิดคนละวันและคนละสถานที่เลยขอแยกเอนทรี่กันค่ะ
 
 
อีกเรื่องนึงก็ลิงค์นี้เลยค่ะ อันนี้เป็นคอมิค >> Event 001 : Chikoshoukai (โอคุไดระ ยู)
 
 
 
..................................
 

 

 

 

Event 001 : Chikoshoukai 
เช้าวันหนึ่ง(ที่น่าตื่นเต้น)ของริวเซย์
 
 
 
 

 

    เช้าวันนี้ก็อากาศดี…

 

                อิชิคาวะ  ริวเซย์กำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง  แม้จะเห็นแต่วิวทิวทัศน์เดิมๆแต่เขาก็ไม่รู้สึกเบื่อ  เพราะในทิวทัศน์เดิมๆนั้นก็มักจะมีสิ่งแปลกใหม่อยู่เสมอ  อย่างวันนี้ก็มีเด็กน้อยถือลูกโป่งเดินอยู่กับคุณแม่ที่ในมือถือกล่องเค้กกล่องใหญ่  สงสัยจัดงานวันเกิดล่ะมั้ง  น่ารักจัง

 

                คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปตามนิสัย(ที่ชอบคิดชอบพูดกับตัวเอง) พลางก้มมองนาฬิกาข้อมือ 

 

                จะแปดโมงแล้ว…

 

                ริวเซย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย  คิดว่ารถเมล์มาชั่วโมงละคันนี่ถ้าพลาดไปจะเป็นยังไงดี  วิ่งไปโรงเรียน?  ไม่ได้ๆ  คงได้ตายก่อนถึง  ปั่นจักรยาน?  ก็น่าสนใจแต่บ้านเราไม่มีจักรยานนี่น่า…

 

                เฮ้อ  เด็กหนุ่มถอนใจเบาๆ  เอาเถอะ  เราก็พยายามจะไม่ให้พลาดแล้วกัน  ตั้งแต่เข้าโรงเรียนมาไม่เคยไปสายเลย  ไม่อยากให้มาเสียประวัติตอนม.ปลาย  คนอื่นอาจะคิดว่าเป็นเรื่องงี่เง่าแต่มันก็เป็นความตั้งใจเล็กๆน้อยๆที่ทำให้ชีวิตเขามีสีสันขึ้นบ้าง

 

                แต่ไม่แน่…การมาสายอาจทำให้เจอประสบการณ์ใหม่ๆก็ได้?

 

                “เลิกคิดดีกว่า”  พึมพำปรามตัวเองเมื่อชักรู้สึกว่าเริ่มคิดอะไรเลยเถิดไปแล้ว  ก็พอดีกับรถเมล์จอดลงที่ป้ายโรงเรียนพอดี 

 

                เด็กหนุ่มก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวังพลางมองไปรอบๆตัว เด็กในชุดนักเรียนม.ปลายเดินกันขวักไขว่ รอบบริเวณเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม เพื่อนจับกลุ่มเดินกับเป็นกลุ่มขณะที่เขาออกเดินเพียงลำพัง ...เป็นภาพที่ชวนหงุดหงิดจริงๆเลยนะ 

 

                แต่ถ้าเรามีเพื่อนที่สามารถเดินมาโรงเรียนด้วยแบบนั้นได้…

 

                “ชีวิตวัยเรียนมันน่าจะสนุกกว่านี้นะ..  หือ?”  ริวเซย์ชะงักเล็กน้อย  รู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองอยู่  คนนั้นเหรอ? เขามองกลับไปยังคนที่สบสายตา  เป็นเด็กสาวร่างเล็กผมสั้นสีดำสนิท  อยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนหญิงของโรงเรียนฟุทาทสึซากะ(แน่ล่ะก็นี่มันป้ายโรงเรียนนี่)

 

                หน้าเรามีอะไรติดเหรอ  หรือวันนี้ผมกระดกผิดปกติ?

 

                จะว่าคิดไปเองก็ไม่น่าใช่ จำได้ว่าหลายครั้งแล้วที่เขามองมาอย่างนี้ เหมือนมีเรื่องจะพูดแต่ก็ไม่พูด เราไม่ได้หน้าตาน่ากลัวอย่างนั้นสักหน่อย ทำไมต้องทำท่าทางเหมือนกลัวกันด้วยนะ แบบนี้เราควรเดินเข้าไปทักให้รู้แล้วรู้รอดเลยรึเปล่า?  คิดพลางเดินเข้าไปหา จริงอยู่ที่เขาเริ่มไม่เก่ง แต่ความสงสัยติดใจมันมากกว่าน่ะนะ

 

                “อะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”  เด็กคนนั้นทักเสียงเบา

 

                "อรุณสวัสดิ์ครับ" ส่วนตัวเขาตอบไปอย่างอัตโนมัติ  เอาล่ะสิ ก็ติดใจอยู่หรอก  แต่พอมาทักอย่างนี้แล้วจะต่อไงเล่า!?

 

                โธ่…ไม่น่าหาเรื่องเดินมาหาแต่แรกเลยเรา แต่ถ้าไม่เดินมาหามันก็ติดใจ แล้วถ้าไม่หายติดใจก็จะติดใจไปทั้งวัน เอาเถอะ จำได้ลางๆว่าเขาอยู่ชั้นปีเดียวกันแต่ห้องB  "เธอ...อยู่ปี2ใช่มั้ย?"  เอ่อ...รู้อยู่แล้วแต่ก็ยังถาม แต่ถ้าไม่ถามงี้ก็ไม่รู้จะถามอะไรแล้วนี่

 

                "ใช่ค่ะ"  ฝ่ายนั้นพยักหน้าตอบเบา ๆ  …แล้วก็เงียบไปเลย  ริวเซย์แทบจะร้องไห้ออกมาตรงนั้นแต่แน่นอนว่าสีหน้าและท่าทางที่แสดงออกไปมีแต่ความเรียบเฉยและนิ่งสนิท  เขาไม่ถนัดอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้เลย  ทำไมคนๆนี้ไม่พูดอะไรกลับมาบ้างนะ  หรือเราถามไม่ชัดเอง?  นี่เรามีปัญหาด้านการสื่อสารขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย…

 

                และแล้วก็เหมือนการภาวนาสัมฤทธิ์ผลที่ในที่สุดอีกฝ่ายถามกลับมา

 

                "เอ่อ...แล้วคุณล่ะคะ?"

 

                "ปี2ครับ ผมอยู่ห้องA"  ตอบกลับไปแบบนั้นก็รู้สึกภูมิใจกับตัวเองหน่อยๆที่ได้เป็นฝ่ายชวนคนอื่นคุยก่อนบ้าง  "คือ...ผมเห็นเธอมองมาหลายครั้งเลยคิดว่ามีเรื่องอะไรรึเปล่า แต่ถ้าผมเข้าใจผิดไปก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ"   

 

                เดินไปโรงเรียนด้วยกันมั้ย นั่นคือคำถามที่เขาอยากถามต่อ แต่ก็ดูจะเสียมารถยาทเกินไป ไม่ได้เกี่ยงเรื่องเดินไปโรงเรียนคนเดียวหรอก แต่บางทีเห็นคนอื่นเดินเป็นกลุ่มกับเพื่อนแล้วมันก็อดจะรู้สึกแย่ไม่ได้เหมือนกัน

 

                "อ่ะ... คือว่า..."  ฝ่ายนั้นอ้ำอึ้งเล็กน้อย  "ฉันคิดว่าอาจจะมีเพื่อนลงมาจากรถเมล์เลยมองไปบ่อย ๆ ค่ะ แต่ว่าก็ได้เห็นคุณอยู่บ่อย ๆ ..."

 

                "อ่าครับ..."  เพราะอย่างนี้เองเหรอ  ริวเซย์พูดไปแล้วก็หยุดแค่นั้น สีหน้ายังคงนิ่งเรียบตามนิสัยแต่ในใจนี่ตื่นเต้นจะแย่แล้ว เราต้องชวนคุยต่อๆ  อะไรดีนะ  จริงๆอยากจะถามว่าแล้วเจอเพื่อนบ้างรึเปล่า แต่ก็ดูจะก้าวก่ายเกินไป 

 

                 "อืมม แล้วเธอจะรอเพื่อนหรือจะเดินไปโรงเรียนเลย?"   ริวเซย์เว้นจังหวะเล็กน้อย เค้นสมองประมวลคิดหาคำพูด ให้ตายเถอะ เอาเลขมาให้เขาคิดร้อยข้อยังง่ายกว่านี้เลย! เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะว่า  "ผมจะไปโรงเรียนเลย ถ้ายังไงเดินไปด้วยกันไหมครับ?"

 

                "ฉันไม่ได้รอใครค่ะ ไปด้วยกันก็ได้ค่ะ"  คู่สนทนาตอบอย่างประหม่าเล็กน้อยโดยไม่สบสายตา

 

                ริวเซย์พยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นการตอบรับก่อนจะเริ่มออกเดิน  แต่แล้วก็ต้องมาช้ำใจเล็กๆ  จะคุยอะไรกันล่ะเนี่ย!  ต้องเป็นการเดินไปโรงเรียนด้วยความเงียบแน่ๆ  เราก็เป็นคนอย่างนี้  อีกฝ่ายก็ดูเป็นคนคุยไม่เก่งพอกัน  อืม  แต่…

 

                เด็กหนุ่มเหลือบมองคนข้างตัวเล็กน้อย  สีหน้าครุ่นคิดแต่ก็ดูผ่อนคลาย

 

                “หรือจะไม่ต้องคุยอะไรก็ได้นะ?”  พึมพำกับตัวเอง  ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วมองไปรอบๆตัวที่เต็มไปด้วยเพื่อนร่วมโรงเรียน  เราอยากจะเป็นคนคุยเก่งๆและเข้าสักคมเก่งบ้างจัง  แต่ที่ผ่านมาไม่ว่าพยายามแค่ไหนก็เหมือนจะล้มเหลว 

 

                ไม่ได้ๆ  เราต้องเลิกคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาสักที  มาเริ่มต้นใหม่ที่นี่!  ที่นี่เราจะต้องหาเพื่อนให้ได้!!

 

                อีกอย่างตอนนี้เราก็ทำได้แล้วไง!  จะว่าไปนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เราชวนใครคุย(แล้วได้รับการตอบกลับ)เป็นครั้งแรกรึเปล่านะ  คิดเรื่อยเปื่อยไปได้ไม่นานก็เดินมาถึงอาคารเรียนซึ่งก่อนจะขึ้นไปบนห้องได้ต้องเปลี่ยนรองเท้าก่อน  เด็กหนุ่มเปลี่ยนเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว  ปกติเปลี่ยนเสร็จปุ๊บเข้าจะรีบขึ้นไปอ่านหนังสือบนห้องเลย  แต่นี่มุ่งมั่นกับตัวเองไว้แล้วว่าจะหาเพื่อนให้ได้  เพราะอย่างนั้นเขาก็เลยรอให้เด็กสาวคนนั้นเปลี่ยนเสร็จก่อนจะได้เดินไปพร้อมกัน

 

                จนเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องถึงจะนึกขึ้นได้

 

                "จะว่าไปยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ผมอิชิคาวะ ริวเซย์ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

 

                "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เอ็นโด อาคิกะค่ะ อยู่ปี 2 ห้อง B ฝากตัวด้วยนะคะอิชิคาวะซัง"   ฝ่ายนั้นพูดจบก็โค้งให้

 

                "เอ็นโด อาคิกะซัง สินะครับ?"  ริวเซย์ทวนเพื่อความถูกต้อง เพื่อนคนแรกที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรง(?)ของตัวเอง ขืนจำชื่อไปผิดล่ะแย่เลย  "นี่ก็ใกล้เวลาเข้าเรียนเต็มทีแล้ว คงต้องขอตัวก่อน"  เขาเว้นไปเล็กน้อยคล้ายลังเลแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดออกมา

 

                "คือ...ไว้เดินมาโรงเรียนด้วยกันอีกนะครับ"  จบประโยคก็โค้งให้เล็กน้อยด้วยสีหน้าที่ยังคงนิ่งสนิทเหมือนเดิม จากนั้นจึงแยกตัวเดินเข้าห้องตัวเองไป  แต่หูก็แว่วๆ เหมือนจะได้ยินเสียงตอบกลับมาซึ่งทำให้เขาถึงกับหลุดยิ้มน้อยๆออกมาด้วยความยินดี

 

                "วะ ไว้เจอกันนะคะอิชิคาวะซัง..."

 

 

จบ.

 

........................................

 

ขอบคุณ @yellowducky ที่มาเล่นด้วยกันนะค้าาา อาคิกะจังน่ารักกก สาวน้อยขี้อาย>w< ลิงค์ >> เอ็นโด อาคิกะ

 

 

 

แล้วเจอกันเวนท์หน้าจ้าา^^

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อ่านของคุณเอ็นโดแล้วมาอ่านของอิชิคาวะคุง
ก็ยังรู้สึกเหมือนขอเดตกลายๆจริงๆนะ ว้าย   /เพ้อไปเอง 

อิชิคาวะคุงเหมือนจะขี้กลัวแต่ก็ไม่เชิงขี้กลัวแฮะ /เอ๊ะ

#4 By Pupu Meteor on 2013-08-21 16:47

มีคนไปกลับโรงเรียนด้วยกันแล้วนะริวเซย์คุง :d นายออกจะเป็นหนุ่มแว่นโมเอะขนาดนี้มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ

#3 By sarail ซาเรล on 2013-08-16 16:39

เด็กหนุ่มขี้อายกับสาวน้อยขี้อาย~ เจอเดธแอร์มาเป็นพักๆ 555 แต่ก็มีความพยายามกับการสนทมนาดีทั้งคู่ หวังว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะคะ ^ ^

คอมเมนท์ของชินวะเซนเซย์ขอแปะรวบยอดที่เอนทรี2เลยนะคะ

#2 By Ziar on 2013-08-14 16:14

เหมือนอาคิกะแกล้งริวเซย์คุงเลย 55555 ที่เว้นช่วงไปนานไม่ยอมพูดอะไร เอิ้ก
ริวเซย์คุงน่าร้ากกก หน้านิ่งแต่จริง ๆ แล้วก็ตื่นเต้นกับเขา สู้เขานะริวเซย์คุงงงง
/เข็นอาคิกะด้วย
ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันอีกทีจ้าาcry