***คำเตือน

มันวายนะเออ

 


 

 

 

 

 

 

อันนี้เป็นฟิคออริลูกของเรากับมิรุจัง @mirugi-chan ค่ะ เอามาเล่นๆกันเองไมได้สังกัดคอมมูไหน

 

 

ตอนเก่าๆ

[Kanil's side] การพบเจอกันครั้งแรก

[Kanil's side] เปิดเทอมมหาซวย

[Tanil's side] วันหนึ่งในวัยเด็ก(?)

[Kanil's side] เด็กๆน่ารักกว่าเป็นไหนๆ!!

[Kanil's side] ยินดี(?)ที่ได้รู้จัก

[Kanil's side] ลอยกระทง ๒๕๕๕

[Kanil's side] Happy new year

[Kanil's side] Valentine

[Kanil's side] วาระแอบแฝง?

 

 

 

 

 

ตอน ไปทัศนศึกษากันเถอะ!

 


    ท้องฟ้าสดใสตัดกับผืนน้ำสีคราม  เสียงคลื่นกระทบฝั่งกับสายลมร้อนปะทะใบหน้า

 

                ใช่แล้ว  ตอนนี้พวกผมอยู่ที่ทะเลล่ะ!

 

                มาทัศนศึกษากับเพื่อนๆที่ทะเลแบบนี้นี่น่าตื่นเต้นสุดๆเลยว่าไหมครับ!?

 

                “คานิล  จะยืนอยู่อีกนานมั้ย  ไปเล่นน้ำกันเหอะ”  เพื่อนผมคนหนึ่งเรียก  เจ้านี่ชื่อบอสเป็นเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของผมเอง 

 

                “แดดยังแรงอยู่เลยนะ”  ผมว่าขณะหยีตาสู้แดดเปรี้ยงยามบ่าย  “อีกอย่างพวกเรายังมีใบงานที่ต้องเขียนให้เสร็จนะ”  ขึ้นชื่อว่าเป็นทัศนศึกษา  ต่อให้เหมือนมาเที่ยวแค่ไหนมันก็ต้องมีงานบ้างล่ะน่า 

 

                “โอ๊ย  นายอย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องงานต้องนี้ได้ไหม”  ฟางเพื่อนอีกคนของผมกรอกตา  ท่าทีกระปรี้กระเปร่าเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเหนื่อยหน่าย 

 

                “ครูเขานัดส่งหกโมงนะ” ผมว่าอีก

 

                “ตั้งหกโมง  แล้วเขียนกี่หน้านะ”  บอสถาม

 

                “สามหน้า”

 

                “แค่สามหน้า  ลอกๆไม่ถึงสิบนาทีก็เสร็จแล้ว” บอสพูด  ก่อนจะยิ้มให้ผมแล้ววิ่งออกไปท่ามกลางแสงแดดร้อนแรง 

 

                “พวกเราเล่นแป๊ปเดียวเดี๋ยวก็ขึ้นแล้ว”  ฟางหันมาบอกผมด้วยสีหน้าเหมือนลำบากใจนิดหน่อย  “แน่ใจนะว่าจะไม่ไปเล่นด้วยกัน” 

 

                “อื้ม”  ผมพยักหน้าน้อยๆ  “พวกนายไปเล่นเถอะ  เดี๋ยวฉันจะนั่งทำงานละกัน  รอแดดร่มก่อนด้วย”

 

                “โอเค  เอางั้นก็ได้”  ฟางยิ้มก่อนจะวิ่งออกไปอีกคน

 

                ผมถอนใจ  ค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ผ้าใบ  มองเอกสารซึ่งคือรายงานที่ต้องเขียนส่งครูในมือที่ได้รับแจกทันทีที่ขึ้นรถบัส  แล้วสบถออกมา  “ให้ตายเหอะ!”

 

                :::::::

 

                ใช้เวลาไม่นานผมก็เขียนใบงานที่ครูแจกให้จนเสร็จ  งานที่ได้รับมอบหมายนั้นก็ไม่มีอะไรมาก  แค่เขียนถึงสิ่งที่ได้เจอไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามในแต่ละวัน  แล้วเขียนถึงความคิดหรือมุมมองที่เรามีต่อสิ่งนั้นๆ ด้วย 

 

                ที่ผมเขียนไปก็คงไม่พ้นเรื่องการมาเที่ยวกับเพื่อนอย่างจริงๆ จังๆ ครั้งแรก  ใช่แล้วล่ะ  นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้มาเที่ยวค้างคืนกับเพื่อนแบบนี้  แน่นอนว่าถ้ามาเที่ยวกันเองพี่ธานิลต้องไม่ยอมแน่ๆ(ไม่ก็อาจยอมให้มาแต่ขอตามมาด้วย)  ยิ่งเป็นทะเลด้วยแบบนี้ด้วยคงยากที่พี่ธานิลจะยอม

 

                ทำไมน่ะเหรอ  เพราะพูดถึงทะเลแล้วย่อมต้องมีแสงแดดและความร้อนน่ะสิ  แล้วผมก็เป็นพวกแพ้แดดแรงๆ กับอุณหภูมิสูงๆ ด้วย  และเพราะอย่างนี้ผมถึงเลี่ยงที่จะออกไปเล่นน้ำแม้อยากจะเล่นใจจะขาดก็ตาม

 

                “ทำไมอากาศถึงร้อนอย่างนี้นะ”  ผมพึมพำแล้วก็ต้องแปลกใจที่ได้ยินเสียงคนตอบมาด้วย

 

                “ก็เป็นทะเลนี่นา”  เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง  ก่อนร่างของเจ้าของเสียงจะเดินมาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ  แล้วยื่นน้ำให้กระป๋องหนึ่ง  “อะ ดื่มมั้ย”

 

                “หา?”  ผมหันไปขมวดคิ้วแต่ก็รับมาโดยไม่ปฎิเสธ 

 

                หลงหลงขยับยิ้มเล็กน้อย  “อากาศร้อนๆ ก็ต้องคู่กับน้ำเย็นๆ ล่ะนะ”

 

                ผมก้มมองกระป๋องทรงกระบอกเย็นเจี๊ยบในมือ  “น้ำมะพร้าว”

 

                “มาทะเลก็ต้องน้ำมะพร้าวสิ” 

 

                “แหม  แต่มันก็ต้องมะพร้าวเป็นลูกๆ ไม่ใช่เหรอ”  ผมพูดยิ้มๆ  ลงมือเปิดกระป๋องแล้วยกขึ้นกระดก  ชื่นใจจังน้า  “ขอบใจนะ”

 

                “ไม่เป็นไร” 

 

                “แล้วนายไม่ไปเล่นน้ำกับเขาเหรอ”  ผมชวนคุย

 

                 “นายก็ไม่เล่น?”  แทนที่จะตอบกลับถามกลับ  เจ้านี่มีปัญหากับการตอบอะไรรึเปล่าเนี่ย  หลายครั้งแล้วนะ(ย้อนอ่านได้ในตอนเก่าๆนะครับXP) 

 

                “ก็มันร้อนนี่”  ผมลากเสียง  แสดงอาการหงุดหงิดออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน  อยู่กับเจ้าโย่งนี่ผมไม่จำเป็นต้องเสแร้งทำตัวร่าเริง  หรือทำตัวเป็นคานิลผู้ ‘น่ารัก’ และ ‘ใจดี’ ให้มันเหนื่อย  ก็นะ  เขารู้ธาตุแท้ผม(เกือบหมด)แล้วนี่  “น่าเบื่อชะมัด”

 

                “ไปเดินเล่นกันมั้ยล่ะ”  เจ้านั่นว่าด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิท  แต่เหมือนผมจะเห็นประกายวิบวับในแววตานะ  “เดี๋ยวฉันไปหยิบร่มมาให้”

 

                “จะบ้าเหรอ”  ผมแว้ดใส่ทันที  กางร่มในทะเลแบบนี